رشدستان

سؤالات بینندگان

سؤال اول:

در مورد رجعت توضیحاتی بدهید.

جواب:

تقریبا ۲هفته قبل در مدرسه فیضیه قم، بحث مفصلی داشتیم در رابطه با شبهات وهابیت پیرامون رجعت، که حدود یک ساعت و نیم صحبت کردیم، اتفاقا عزیزان فیلمبردار شبکه سلام نیز بودند و ضبط کردند؛ إن شاء الله این را به حول و قوه إلهی پخش خواهند کرد. ما آنجا آنچه را که مورد بحث بود از دیدگاه شیعه و سنی مفصل بحث کردیم و دیگر نیازی به توضیح بیشتر نیست.

سؤال دوم:

اگر رسول اکرم (صلی الله علیه و آله و سلم) امروز حضور داشتند، چه کاری را در اولویت قرار می دادند؟

جواب:

مشخص است که رسالت رسول اکرم (صلی الله علیه و آله و سلم) إحیاء شریعت و إحیاء مردم است؛ قرآن صراحت دارد در سوره انفال آیه ۲۴:

یا أیها الذین آمنوا إستجیبوا لله و للرسول إذا دعاکم لما یحییکم … .

ای کسانی که ایمان آوردید،‌ دعوت خدا و رسول خدا را اجابت کنید که شما را دعوت می کنند برای چیزی که حیات شما در آن است.

یعنی وقتی که رسول اکرم (صلی الله علیه و آله و سلم) بیاید و إن شاء الله روزی که حضرت ولی عصر (عجل الله تعالی فرجه الشریف) بیاید، مردم را از مرده دلی و توجه به مادیت و دل مردگی نجات می دهد، مردم را هم به حیات مادی دنیوی و هم رفاه می رساند، بطوریکه وقتی ایشان ظهور می کند،‌ مردم از نظر رفاه به مرحله ای می رسند که حتی فقیری پیدا نمی شود که مردم زکات واجبشان را به او بدهند؛ از نظر امنیت به مرحله ای می رسد که اگر یک زن به تنهائی از غرب عالم بخواهد به شرق عالم برود، کسی متعرض او نمی شود؛ یا آنچنان امنیت ایجاد می شود که گرگ و میش با هم در یک آبشخور آب می خورند و گرگ را جرأت تعرض به میش و نه میش ترسی از گرگ دارد؛ این یک نکته.

نکته دیگر اینکه در سوره جمعه آیه ۲ می فرماید:

هو الذی بعث فی الأمیین رسولا منهم یتلو علیهم آیاته و یزکیهم و یعلمهم الکتاب و الحکمة… .

خدایی که پیامبری را از خود مردم برگزید تا اینکه آیات خدا را بر مردم قرائت کند و از هرگونه آلودگی و وابستگی به نفس اماره و گناه و معصیت پاک کند و از نظر مسائل علمی و فرهنگی به مرحله ای برساند که نمونه ای در تاریخ بشری برای آن نباشد.

پس اگر آقا رسول اکرم (صلی الله علیه و آله و سلم) بخواهد بیاید، مردم و جامعه را به مرحله ای می رساند که بالاترین مرحله کمال و ایده آل بشری است.

سؤال سوم:

از پاکستان تماس می گیرم، نمی دانم روز دهم ماه محرم فردا است یا پس فردا؟ چون ایام ایران و پاکستان فرق می کند.

جواب:

آنچه مسلم است، روز عاشوراء شنبه است؛ چون پاکستان با ایران هم افق است و چنانچه روز شنبه را روز عاشوراء بگیرند، قطعا به احتیاط نزدیک تر است. البته چنانچه حکومت پاکستان رسما اعلام کند که روز یکشنبه روز عاشوراء است،‌ بر شیعیان هم لازم است از حکومت تبعیت کنند و همان روز را روز عاشوراء بگیرند. اینکه چه روزی باشد مهم نیست، ‌آنچه که مهم است، نحوه برگزاری مراسم عزاداری ماست و نحوه إظهار عشق و إرادت ماست به سرور آزادگان آقا سید الشهدا (علیه السلام) و إحیاء داشتن این روز و مرام و اهداف ایشان است.

آقای هدایتی:

چون مکرر می شنویم درباره روزه عاشوراء، شنوندگان عزیز دقت کنند که به اتفاق فقهاء، روزه این روز کراهت دارد. بنی امیه این روز را چون پیروز شدند، روزه گرفتند و فقهاء فرمودند که در این روز، تا ظهر چیزی نخورند و در عصر، با تربت امام حسین (علیه السلام) افطار کنند و روزهای دیگر مستحب است. لطفا در این زمینه آنچه لازم است توضیح بدهید.

استاد حسینی قزوینی:

بسیاری از أهل سنت روزه روز عاشوراء را مستحب می دانند و این هم بخاطر بدعتی است که دودمان بنی امیه گذاشتند، بخاطر پیروزی که در روز عاشوراء سال ۶۱ هجری داشتند؛ و ما در زیارت عاشوراء می خوانیم که:

أللهم إن هذا یوم تبرکت به بنو أمیة.

بنی امیه این روز را روز مبارکی برای خودشان قرار دادند.

ولی فقهای شیعه به أجمعهم، روزه این روز را مکروه می دانند و حتی بعضی حرام می دانند و روزه گرفتن در روز عاشوراء صحیح نیست؛ ولو بخاطر تشبه به أعداء عصمت و طهارت (علیهم السلام) باشد. اگر فرصتی باشد، مدارک شیعه و سنی را در رابطه با روزه روز عاشوراء در یک جلسه مطرح خواهیم کرد. ادله ای که برادران أهل سنت در این رابطه مطرح می کنند، کاملا ضعیف است یا سندا یا دلالتا و یا آنچه که جامعه اسلامی آن روز بوده و ائمه و أهل بیت (علیهم السلام) نسبت به این روز داشتند، روزه این روز، مرضی خدای عالم و أهل بیت (علیهم السلام) نیست.

سؤال چهارم:

عزاداری به سبک فعلی و با پیراهن مشکی، آیا از زمان بعد از شهادت امام حسین (علیه السلام) اتفاق افتاده است یا از چه تاریخ دیگری؟

جواب:

قبلا هم عرض کرده ایم که اولین گریه کننده و عزادار برای امام حسین (علیه السلام)، خود حضرت رسول اکرم (صلی الله علیه و آله و سلم) و حضرت امیرالمؤمنین (علیه السلام) و حضرت فاطمه زهراء (سلام الله علیها) و ام سلمه بودند و اولین عزاداری در کربلای معلی، روز یازدهم محرم در کنار اجساد مطهر شهداء، توسط جناب حضرت زینب (سلام الله علیها) و امام سجاد (علیه السلام) انجام گرفت و دومین عزاداری بعد از ورود کاروان اسراء به کوفه، آقا امام سجاد (علیه السلام) و حضرت زینب (سلام الله علیها) و ام کلثوم (سلام الله علیها) با خواندن خطبه های قراء و کوبنده، کوفه را به عزاخانه مبدل کردند و مردم با دست خود به سر و صورت خود می زدند و ناله و ضجه تمام خانه ها و کوچه ها و خیابان های کوفه را فرا گرفت.

سومین باری که عزاداری رسمی شد، خطبه امام سجاد (علیه السلام) بود در شام، که با خطبه خواندن آقا امام سجاد (علیه السلام)، آنچنان ناله و گریه و ضجه در مسجد برخواست که یزید وحشت کرد و به مؤذن دستور داد تا اذان بگوید و صدای امام سجاد (علیه السلام) را نگذارند به گوش مردم برسد.

تاریخ طبری، ج۴، ص۳۵۳

عزاداری چهارمی که عزاداری رسمی بود، أهل بیت (علیهم السلام) بعد از برگشتن به مدینه منوره، در آنجا مفصل آقا امام سجاد (علیه السلام) و حضرت زینب (سلام الله علیها) تمام قضایا را نقل کردند و مردم مدینه سراپا در گریه و ناله و شیون و ضجه بودند.

صورة الحسین فی الوجدان شعبی، ص۲۶۵

ائمه (علیهم السلام)، آقا امام سجاد (علیه السلام)، امام باقر(علیه السلام)، امام صادق(علیه السلام)، امام کاظم (علیه السلام)، امام رضا(علیه السلام) و هر کدام از ایشان، که امکان بود در خانه های خود یا بعضی در روزهای عرفه، این عزاداری را داشتند. در سال ۲۵۲ هجری توسط معز الدولة، کاملا عزای عمومی و تعطیل عمومی اعلام شد و مردم به صورت سینه زنان با لباس سیاه در خیابان ها آمدند و عزاداری امام حسین (علیه السلام) را به پا کردند. در سال ۳۰۷ هجری در آفریقا در ماه محرم، معز بن بادیس، لشکریان خود را به قتل شیعیان دستور داد و أهل سنت را در این امر آزاد گذاشت و در آنجا مسائل خیلی مفصلی انجام شد؛ ولی شیعیان به مساجد و حسینیه ها رفتند و عزاداری امام حسین (علیه السلام) را انجام دادند.

کامل إبن أثیر، ج۹، ص ۲۹۴

این قضایا کاملا مشخص بوده و بعد از فروپاشی دودمان بنی العباس و روی کار آمدن مغول، اینها به کشورهای اسلامی و شهرهای شیعه نشین، برای عزاداری امام حسین (علیه السلام) آزادی ویژه ای دادند. البته ما در اینجا گلایه ای داریم که بعضی تحریفاتی در این زمان نسبت به قضیه عاشوراء انجام دادند که إن شاء الله اگر بنا شد آسیب های کربلاء و عزاداری را مطرح کنیم، اشاره خواهیم کرد. این قضیه عزاداری رسمی برای امام حسین (علیه السلام) و ناله و شیون و به سر و سینه زدن به همین شکل از روز یازدهم عاشوراء شروع شده و به همین شکل ادامه یافته است.

سؤال پنجم:

بنده از آمریکا تماس می گیرم، ما چطوری می توانیم این پیام کربلاء را به جوان هایمان برسانیم؛ متأسفانه جوان های ما اینجا یاد گرفته اند همه دنبال شادی و خوشحالی و اوقات خوش بیهودگی و بطالت داشته باشند و مسائل را می خواهند سطحی بنگرند. ما چطوری می توانیم این پیام عمیق الهی و این پیام حضرت زینب (سلام الله علیها) را به این جوان ها بدهیم، تا بفهمند این زندگی، آنچه که آنها احساس می کنند نیست؛ بلکه یک تحولی در آنها ایجاد بشود و إن شاء الله ببینیم جوان هایمان قدری رشد می کنند؟

جواب:

من به این عزیز و دیگر عزیزان در سایر کشورها که صدای برنامه یا ضبط برنامه را می شنوند و می بینند، تقاضا می کنم که ایام عزاداری امام حسین (علیه السلام) را همانگونه که در ایران بوده و هست، در آنجا هم انجام دهند؛ ولو اینکه دو یا سه خانوده هستید. یا اگر یک خانواده هم هستید، شبکه هایی که عزاداری امام حسین (علیه السلام) را پخش می کنند، ‌بچه ها را دور خودتان جمع کنید. دوستان خود را جمع کنید، یک اطعامی بدهید برای امام حسین (علیه السلام) و بخاطر خدای عالم تا اینکه این قضیه عزاداری را حفظ کنید و بتوانید همین چهار و پنج نفری گریه کنید و سینه بزنید؛ قضایا و اهداف عاشوراء را برای بچه هایتان بصورت قصه تعریف کنید؛ تلاش کنید و نگذارید این ها از امام حسین (علیه السلام) جدا بشوند و اگر چنانچه بچه هایتان با امام حسین (علیه السلام)، ولو پیوند ضعیفی داشته باشند و با یک سینه زدن ارادتشان را نشان بدهند، إن شاء الله آنان با همین ارتباط، با نظر ولائی آقا امام حسین (علیه السلام) از سقوط در منجلاب فساد نجات پیدا می کنند.

سؤال ششم:

در رابطه با قمه زنی می خواستم بپرسم که آیا از اول حرام بوده یا حلال بوده؟ چرا نظر علمای فعلی با علمای قدیم فرق می کند. این را توضیح دهید.

جواب:

هر کسی آنچه که برایش واجب است، تبعیت از مرجع تقلید عصر خودش است. بر فرض اگر مرحوم شیخ انصاری، دویست سال قبل، یک نظری می داد، این برای شیعیان زمان ما حجت نیست، هر کس از هر مرجعی تقلید می کند، از دفتر مراجع فعلی سؤال کند و فتوایشان را جویا شود.

من نظر شخصی خودم را می گویم و کاری با نظر مراجع بزرگوار تقلید و علماء ندارم، الآن حتی اگر قمه زنی را یک امر مقدسی بدانیم، ولی وقتی می بینیم از این عمل ما، وهابیت سوء استفاده می کنند و در سایت های متعدد وهابیت، ‌قمه زنی های شیعیان را می گذارند و به عنوان اینکه اینها عقل ندارند و یا قمه زنی یک طفل کوچک را گذاشته اند و تعابیر خیلی وقیح و زشت بکار می برند و این عمل به یک عمل ضد تبلیغی تبدیل شده؛ لذا با توجه به اینکه دشمنان شیعه، حداکثر سوء استفاده را از این قضیه می کنند و تحریک عواطف بعضی ها را نسبت به شیعه انجام می دهند،‌ این امر، امروز در جامعه صحیح نیست و باید یک جامعه ای باشد که تالی فاسدی نداشته باشد و واقعا موجب وهن مذهب نشود. قطعاً مادامی که هیچ ضرری برای بدن نداشته باشد، هیچ اشکالی ندارد؛ همانطوری که فقهای قدیم ما نظر داشتند.

باز هم می گویم که عزیزان از هر کجای دنیا که هستند و از هر مرجعی که تقلید می کنند، با تماس یا ارتباط با سایت یا دفتر آن مرجع (تلفن، فکس، اینترنت)،‌ نظرشان را جویا شوند و نظر آنان حجت است نه نظر بنده.